Pieśń Będziemy Tańczyć to dynamiczny chrześcijański utwór uwielbieniowy, silnie zakorzeniony w tradycji Odnowy w Duchu Świętym oraz Ruchu Światło-Życie. Ta radosna modlitwa eschatologiczna jest najczęściej wykonywana poza oficjalną liturgią Mszy Świętej, uświetniając spotkania wspólnotowe, wieczory chwały i letnie pielgrzymki. W popularnych śpiewnikach oazowych kompozycja ta funkcjonuje jako muzyczne zaproszenie do radosnego oczekiwania na paruzję i ostateczne wejście do Nowego Jeruzalem.
Będziemy Tańczyć – Tekst
Bedziemy tanczyc, bedziemy spiewac
Bedziemy klaskac w dlonie swe
Kiedy nasz Pan stanie z nami twarza w twarz
Spotkamy sie z nowym Jeruzalem
Bedziemy tańczyc bedziemy spiewac
Bedziemy klaskac w dlonie swe
Kiedy nasz Pan w bialych szatach stawi nas
Przed Ojcem swym przed Adonai
Nadejdzie dzień w ktorym wszystko spelni sie
Co dawno juz objawil Bog
Wiec mocno trwaj nigdy nie poddawaj sie
Nie poddawaj sie!
Historia i pochodzenie radosnego uwielbienia w Polsce
Dokładny autor tekstu oraz kompozytor muzyki pozostają anonimowi, co jest zjawiskiem powszechnym w przypadku wielu współczesnych pieśni religijnych. Utwór narodził się na fali ożywienia charyzmatycznego i rozwoju Ruchu Światło-Życie w Polsce na przełomie lat 80. i 90. XX wieku. Jego rytmiczna melodia szybko zyskała ogromną popularność wśród wiernych poszukujących bardziej ekspresyjnych form wyrazu duchowego.
Kompozycja stanowi dzisiaj żelazny punkt publikacji takich jak śpiewnik oazowy czy zbiory pieśni pielgrzymkowych. Zamiast trafiać do klasycznych dzieł, do których należy między innymi zabytkowy Śpiewnik Pelpliński, piosenka ta rozprzestrzeniała się oddolnie jako nieformalna pieśń chwały. Sytuacja ta stanowi doskonały przykład naturalnego rozwoju muzyki chrześcijańskiej, w której młodzi ludzie stawiają na bezpośrednią i żywiołową więź z Bogiem.
Wprowadzenie klaskania i tańca do śpiewu odzwierciedla posoborowe zmiany w ogólnym podejściu do modlitwy wspólnotowej. Tradycyjna powaga towarzysząca obrzędom Eucharystii ustępuje w tym przypadku miejsca nieskrępowanej radości i budowaniu bliskich relacji. Taki entuzjazm mocno wpisuje się w teologię spotkania, gdzie zgromadzeni wierni reprezentują żywy i pulsujący Kościół powszechny.
Biblijna symbolika i teologiczne znaczenie tekstu
Głównym motywem śpiewu pozostaje głęboka tęsknota za ostatecznym spotkaniem z Bogiem, co bezpośrednio wpisuje narrację w nurt chrześcijańskiej eschatologii. Warstwa tekstowa czerpie niezwykle obficie z profetycznych wizji zapisanych w Apokalipsie św. Jana, ukazując ostateczny triumf wszystkich zbawionych. Zamiast lęku przed końcem czasów, chrześcijanie wyrażają całkowitą ufność w ostateczne obietnice Jezusa Chrystusa.
Narracja utworu zawiera precyzyjną siatkę nawiązań do Pisma Świętego oraz głębokiej tradycji judeochrześcijańskiej:
- Klaskanie w dłonie – gest ten odzwierciedla wezwania z Księgi Psalmów (między innymi Ps 47), gdzie fizyczny taniec stanowi naturalny wyraz uwielbienia dla Pana Zastępów.
- Nowe Jeruzalem – to apokaliptyczny obraz idealnego miasta przygotowanego dla świętych. Miejsce to oznacza stan wiecznego pokoju, absolutnie wolnego od doczesnego grzechu i niepokoju.
- Białe szaty – są powszechnym biblijnym znakiem łaski uświęcającej i duchowego oczyszczenia. W objawieniach apostoła Jana noszą je osoby, które obmyły się ze swoich win we krwi Baranka Bożego.
- Tytuł Adonai – to starotestamentowe określenie oznaczające Władcę, używane przez naród wybrany w zastępstwie niewypowiedzianego imienia Jahwe. Pojęcie to napełnia modlitwę aurą sakralnego majestatu połączoną z ojcowską czułością.
Utwór niezwykle płynnie ewoluuje od żywiołowej radości do poważnego wezwania o życiową wytrwałość. Ostatnia zwrotka, apelująca o ciągłą wierność („nigdy nie poddawaj się”), wprost odsyła do nauczania apostoła Pawła, który nieustannie motywował do trudnej walki duchowej. Z tego względu pieśń ta skutecznie łączy radosną teologię nadziei z praktycznym umocnieniem pielgrzyma na jego drodze do zbawienia.