Omawiany utwór, znany powszechnie pod tytułem By być jak Jezus, to krótka piosenka religijna o charakterze uwielbieniowym, wykonywana niezależnie od konkretnego okresu liturgicznego. Ten prosty śpiew chrześcijański zyskał ogromną popularność jako forma modlitwy podczas pieszych pielgrzymek, spotkań młodzieżowych oraz adoracji eucharystycznych. Tekst pieśni funkcjonuje jako muzyczny akt strzelisty, ułatwiający głębokie wyciszenie i osobiste spotkanie z Bogiem.
By być jak Jezus – Tekst
By być jak Jezus,
by być jak Jezus.
Tego pragnę, by być jak On
Przez życia troski, z ziemi do chwały.
Tego chcę, by być jak On.
Historia i pochodzenie amerykańskiego utworu uwielbieniowego
W przeciwieństwie do tradycyjnych, wielozwrotkowych hymnów kościelnych, ta krótka kompozycja nie wywodzi się z klasycznych polskich śpiewników, takich jak te opracowane przez ks. M. Mioduszewskiego czy ks. J. Siedleckiego. Oryginalny tekst powstał w Stanach Zjednoczonych w połowie XX wieku pod angielskim incipitem „To be like Jesus”. Muzykolodzy i badacze hymnologii najczęściej klasyfikują tę melodię jako amerykańską pieśń ludową (American Folk Hymn), choć niektóre źródła historyczne przypisują jej pierwotne autorstwo pastorowi Lee Royowi Ootonowi.
Prawdziwy renesans i globalną rozpoznawalność utwór zyskał w latach 60. i 70. XX wieku, wraz z dynamicznym rozwojem katolickiej odnowy charyzmatycznej oraz nowych ruchów młodzieżowych. Do Polski ta piosenka religijna dotarła głównie dzięki rosnącej popularności Ruchu Światło-Życie (potocznie nazywanego Oazą), założonego przez sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego. Polskie tłumaczenie błyskawicznie przyjęło się w lokalnych środowiskach duszpasterskich ze względu na swoją ewangeliczną prostotę i łatwą do przyswojenia harmonię.
Obecnie polską wersję tej kompozycji można znaleźć w wielu współczesnych zbiorach pieśni chrześcijańskich. Została ona opublikowana między innymi w takich wydawnictwach jak Śpiewnik Giszowiec, w wieloczęściowej serii Pieśni Chwały czy w obszernych zbiorach dla organistów, takich jak Śpiewajmy i grajmy Panu pod redakcją ks. Stefana Czernieja. Utwór ten rzadko towarzyszy uroczystej Eucharystii niedzielnej, ale stanowi za to stały, nieodłączny element nabożeństw wieczornych, czuwań modlitewnych oraz letnich pielgrzymek na Jasną Górę.
Teologiczne znaczenie i symbolika naśladowania Chrystusa
Mimo niezwykle zwięzłej formy, warstwa tekstowa niesie ze sobą potężny ładunek teologiczny, oparty na klasycznym chrześcijańskim koncepcie Imitatio Christi (O naśladowaniu Chrystusa). Głównym motywem przewodnim jest głębokie, uświadomione pragnienie upodobnienia własnego życia do postawy Zbawiciela. Ta krótka modlitwa śpiewana bezpośrednio czerpie z fundamentalnych tekstów Nowego Testamentu i Tradycji Kościoła.
W warstwie biblijnej i interpretacyjnej możemy wyodrębnić następujące nawiązania duchowe:
- Kenoza i uniżenie: Deklaracja pragnienia bycia jak Syn Boży mocno rezonuje z Listem do Filipian (Flp 2, 5), gdzie św. Paweł wzywa wiernych, aby mieli te same dążenia i myśli, jakie były w Chrystusie.
- Eschatologiczna nadzieja: Frazowanie o przejściu z ziemi do chwały wprost nawiązuje do 1 Listu św. Jana (1 J 3, 2), który obiecuje, że w czasach ostatecznych chrześcijanie staną się w pełni podobni do Boga, ponieważ ujrzą Go takim, jakim jest.
- Pielgrzymowanie (Ecclesia peregrinans): Wyrażenie odnoszące się do życiowych trosk symbolizuje ziemską wędrówkę pełną trudności, w której wiara stanowi jedyną drogę do ostatecznego zjednoczenia ze Stwórcą w Królestwie Niebieskim.
Z perspektywy rozwoju narracji, ciągła powtarzalność słów nie jest zabiegiem przypadkowym, lecz pełni funkcję ściśle medytacyjną. Z każdą kolejną wyśpiewaną powtórką perspektywa osoby wierzącej przesuwa się z doczesnego zmagania w stronę ostatecznego, nadprzyrodzonego celu ludzkiego życia. Taka konstrukcja sprawia, że śpiew ten staje się rodzajem chrześcijańskiej mantry, pomagającej w wyciszeniu rozbieganych myśli i całkowitym skupieniu uwagi na zbawczej obecności Odkupiciela.